Dušan Radić
(1929-2010) jest jednym z najoryginalniejszych kompozytorów serbskich. Po skończeniu studiów kompozytorskich w Belgradzie, doskonalił swe umiejętności w Paryżu u Dariusa Milhauda i Oliviera Messiaena. Wyjątkowo odważny i bezkompromisowy artysta, Radić w swojej wczesnej fazie twórczej (w latach 50-tych) stworzył jedne z największych osiągnięć nowej muzyki serbskiej. Jest jednym z pierwszych twórców polistylistyki – w jego muzyce dokonuje się unikatowa, natchniona i ciekawa integracja elementów muzycznego folkloru i muzyki popularnej (nie tylko jazzu), z wykorzystaniem elementów neoklasycyzmu, neoromantyzmu, neoimpresjonizmu, a nawet awangardowych technik polskiej szkoły kompozytorskiej. Jeszcze w latach 50-tych eksperymentował z repetytywnością, jako swego rodzaju zapowiedzią muzycznego minimalizmu. Komponował także muzykę do wielkich hollywoodzkich spektakli z lat 60-tych: „Długie łodzie wikingów” (Long boats, 1963), „Czyngis-chan” (Ghengis Khan, 1965), jak i do filmu Andrzeja Wajdy „Powiatowa Lady Makbet” (1962). Był profesorem kompozycji na Akademii Sztuki w Nowym Sadzie. Najważniejsze kompozycje: tryptyk wokalno-instrumentalny „Opsednuta vedrina” (The Besieged Gaiety), kantata „Ćele kula” (The Scull-Tower), balet „Balada o mesecu lutalici” (The Ballad of the Moon The Vagabond), Oratorio profano.
