Ljubica Marić

(1909-2003) jest najoryginalniejszą serbską kompozytorką XX wieku i jedną z największych serbskich artystów w ogóle. Studiowała muzykę w Pradze w latach 30-tych zeszłego wieku – kompozycję u Józefa Suka i Alojza Haby, a dyrygowanie u Nikolaja Malka. Jej dzieła z czasów studiów, które charakteryzuje atonalność i atematyzm, były wykonywane przed Drugą Wojną Światową z wielkim sukcesem na festiwalach muzyki współczesnej w Europie (Amsterdam, Strasburg), a a sama kompozytorka występowała jako dyrygent. Po powrocie do Belgradu w połowie lat 50-tych, Ljubica Marić poświęciła się badaniom nad zastosowaniem elementów muzycznej archaizacji, co stało się charakterystycznym rysem jej muzyki. Podstawowym melodyczno-harmonicznym źródłem swej muzyki uczyniła średniowieczną religijną muzykę Bizancjum. Ljubica Marić jest pierwszym kompozytorem w historii muzyki, który skale modalne cerkiewnej muzyki bizantyjskiej (ze zbioru Octoëchos) wykorzystał jako całkowitą melodyczną i harmoniczną strukturę swoich nieliturgicznych i nieprogramowych dzieł, pisanych w idiomie ekspresjonistycznym. Podziw dla jej muzyki wyrażali m.in. Szostakowicz, Lutosławski i Jolivet. Jej utwory są regularnie wykonywane w salach koncertowych Europy, nagrywane na płyty przez renomowane wytwórnie płytowe (Chandos Records), a dzieła wszystkie kompozytorki ma w swoim katalogu wydawnictwo Furore Verlag z Kassel. Najważniejsze kompozycje: kantata Pesme prostora (Songs of Space), cykl utwór orkiestrowych Muzika Oktoiha (Music of Octoëchos, do którego należy i słynny Vizantijski koncert (Byzantine Concerto) na fortepian i orkiestę), Asimptota (Asymptote) na skrzypce i smyczki.